“Grotexploraties op Negros Oriental” door René Prévot

“Grotexploraties op Negros Oriental” door René Prévot

Na 25 jaar is het er toch nog van gekomen, een digitaal verslag van de twee expedities naar de Filippijnen.

De eerste expeditie (samenwerking tussen België en Nederland) ging in 1989 van start na 3 jaar voorbereiding. Het doelgebied betrof het eiland Negros in de Visayas. Negros is een eiland dat meer dan 200 km lang is en 40 tot 50 km breed in het noorden en verbreedt tot 80 km in het zuiden. Het eiland is verdeeld in de provincies Negros Occidental met als hoofdstad Bacolod en Negros Oriëntal met hoofdstad Dumaguete.

 

Het exploratiegebied van de eerste expeditie was het Mabinay plateau. In korte tijd werd 18 km grot opgemeten en in kaart gebracht. Het basiskamp werd opgezet in Paniabonan daarnaast werd er een kamp ingericht in Carol-An. De klapper van de expeditie was Odloman Cave met een lengte van 8870 m (2-de langste grot van de Filippijnen).

In totaal werden een dertigtal grotten opgemeten. Slechts 2 grotten waren langer dan 1 km (Odloman Cave en Cayaso Cave). Van de onderzochte grotten zijn er nu een aantal opengesteld voor tourisme (waaronder Pandalihan Cave, Panligawan Cave, Mambayo Cave en Baliw Cave).

 

Door het grote succes van de eerste expeditie ging in 1992 een 2e (Nederlandse) expeditie van start. Door de goede contacten met DENR (Departement Environment and Natural Resources) kregen zij toegang om in het gebied bij Guihulngan te exploreren.

 

Het basiskamp was in Guihulngan en in de bergen bij Nalundan en Lip-o werden twee kampen ingericht. Dit gebied was in de tijd van de eerste expeditie 1989 nog niet toegankelijk. Deze expeditie was in staat om 9 km grot in kaart te brengen (11 grotten werden opgemeten) met 3 grotten boven de 1 km (Small Mag-Aso Cave, Mag-Aso Cave en Lag-Asan Cave). Tijdens deze expeditie werd het meeste geëxploreerd in Small Mag-Aso Cave (3498 m).

Het complete verslag van beide expedities is nu gedigitaliseerd en via de nieuwe website van Speleo Nederland te downloaden (zie button Expedities). Daarnaast zijn ook foto’s van de expedities te bekijken via de button fotogallerij. Zoals jullie hebben kunnen lezen in Spelerpes wordt er ook nu nog geëxploreerd op het eiland Mindanao in de Filippijnen door speleologen uit België (Marc Mentens, hij was ook expeditieleider van de eerste expeditie).

Vakantie in de Gard 2014, door René Prevot:

Vakantie in de Gard 2014, door René Prevot:

Tijdens onze vakantie (René, Anne-Marie en Luuk) werden door ons een aantal minder bekende grotten bezocht zoals Grotte Claire, Resurgence Grotte Cotepartiére, T.S.S. (afgesloten grot) en wel bekend de Sint Marcel en Grotte Estevan-Barbett. Er werd voornamelijk gefotografeerd. Onze tent werd opgezet op Camping Universal dat vrij centraal ligt, vlakbij plateau Mejeanne-Le-Clap. Omdat van de meeste grotten al beschrijvingen in de club beschikbaar zijn beperk ik me tot de eerste 3.

 

1)Doorsteek Grotte Claire (via ingang L’Arva): GPS: N 44˚15ˈ37.5″  E 4°22’30.8″

Ingang grot: volg de D167 vanuit Méjannes-Le-Clap richting Goudargue voor ongeveer 3 km, aan de linkerkant van de weg zie je een markering DFCI L7 ook staat er een bordje Mas de la Taillade  en Mas du Clap. Sla hier linksaf en volg de piste voor 2,6 km. Hier kan je de auto parkeren aan de linkerzijde. Vlak ervoor vertrekt er een pad aan de linkerzijde van de weg. Volg dit pad dat al na een 100 meter vorkt. Volg het rechterpad voor zo’n 150 meter. Aan de linkerkant vertrekt er dan een klein paadje de serre in. Na een 20 meter sta je dan voor de ingang van de grot die bestaat uit een gat in de grond.

Beschrijving grot: de grot begint met een klein gat in de grond van zo’n 60 cm breed dat na enkele meters uitmond in een lage zaal. Onderaan is er een hoge afstap die voor volwassenen goed te doen is. Vlak boven de afstap heeft men een stalen voetbeugel gemaakt zodat je naar beneden kan kijken. De lage zaal staat vol met druipsteen. Alles is gelukkig afgezet met touw! Indien je de zaal naar beneden volgt ga je door een gat dat toegang geeft tot een tweede zaal (Salle de L’ours). Vanaf hier is er overal in de grot permanent koord bevestigd. De tweede zaal is erg mooi. Er zijn mooie gekristaliseerde gours aanwezig met een mooie calcietwand.

De grot vervolgt tussen de druipstenen door naar een klein volgend zaaltje dat ook mooi gedecoreerd is. Vanaf hier gaat de grot omhoog, er hangt koord waarna je na een 5-tal meters voor de enige put van de grot staat (P 7, lees op topo Grotte Claire E7). Onder aan de put vervolgt de grot met aan de rechterkant een klein gat. Al snel zie je weer koord, na enkele passages kom je in een grote zaal die erg mooi is (Salle de la Meduse?). De grot vervolgt links omhoog in de zaal (volg het koord in een soort  ”schoorsteen”). Bovenaan de schoorsteen ga je rechtsaf  tussen druistenen door. Dan sta je al snel bij de eerste “terolién” waar een staalkabel gespannen is. Gebruik hier je dubbele katrol met je korte leeflijn. Aan de overkant van de traverse ga je door een smal gat dat uitmondt in een zaaltje. In het zaaltje zijn er diverse mogelijkheden. Ga rechtdoor, je komt in een smalle gang die uitkomt op een helling die uitmondt in een grotere zaal. Al snel kom je bij de 2-de terolién (gebruik hier je lange leeflijn). Deze 2-de traverse sluit bovenaan de eerste put van Grotte Claire aan (P 7). De grot vervolgt door een kruipgang die uitkomt bij de andere ingang van de grot Claire.
Tochtduur 2 uur e.e.a. hangt af of je foto’s wenst te maken. Buiten gaat links omhoog na enig klauteren een pad dat naar de auto leidt. Indien je de rest van grot Claire ook nog wenst te bezoeken (1 uur extra) kun je langs de 2-de terolién ook naar beneden gaan. Je hoeft dan de eerste put  (P 7) niet af te dalen! Grot Claire is een eenvoudige mooie grot die zeker aan te raden is.

Materiaalbenodigdheden: Klimmateriaal. Dubbele katrol (teroliéns) en eventueel een acht. Koord 30 meter.

 

 

2) Résurgence Grotte la Cotepatière : X: 747.34 Y: 226.10 Z: 180

 

Kaart: Onderdeel van het Cocaliéresyteem
Op bovenstaand kaartje (voor velen wel bekend) zie je het riviertje La Claysse dat bij de grot Goule de Sauvas (voor velen grotte  Peyrejal) ondergronds verdwijnt. Bij hoog water vult zich de grot en komt bovengronds in de rivierbedding voor de Peyrejal. Een zijtak van deze rivierbedding leidt naar de Resurgence Cotepartiére.

Kaart: Grotte Cocaliére met Resurgence Cotepartiére
Ingang grot: vanuit St. André de Cruziére volg je de weg naar Chadouillet. Aan het einde van het dorp sla je linksaf (zie bordje architect). Op splitsing rechtsaf rijden. De weg gaat over in piste, je paseert een bruggetje. Na ongeveer 1 km zie je aan de rechterkant een parking. Voor de ingang van de grot volg je het geel/blauw gemarkeerde pad omlaag naar de rivierbedding. Onderaan aangekomen ga je linksaf, na een paar honderd meter sta je bij de ingang van de grot.
Beschrijving grot: de grot begint met een stalen trap omhoog naar de ingang. Hier komt bij hoog water het water vanuit de Cocaliére naar buiten. De gangen hebben behoorlijke afmetingen en lijken veel op de Peyrejal. Af en toe zie je druipsteen aan het plafond. Na een 300 meter de grot gevolgd te hebben sta je weer buiten (Aven de Courcalhere). Na 25 meter vervolgt de grot en kom je al snel bij een mooi druipsteenformatie. Naarmate je verder in het systeem komt worden de gangen groter. Het systeem bestaat voornamelijk uit één hoofdgang die enkele kilometers te volgen is. Wij zijn uiteindelijk na 2 uur fotograferen omgedraaid. Voor de tocht is géén materiaal nodig!

 

3) T.S.S. (afgesloten grot)

Op 2 augustus hadden we (René, Anne-Marie en Luuk) een afspraak met Laurent Boulard om de T.S.S. te bezoeken. Hans Litjens en zijn speleomaatje Gerard sloten zich bij ons aan. Het betreft een zeer mooie grot die bestaat uit één zaal!

We troffen Laurent bij het station van Anduze. Na een rit met de auto kwamen we bij een parkeerplaats. Van hieruit dienden we nog 20 minuten te lopen de berg op om bij de ingang van de grot te komen. De ingang was met keien bedekt om de ingang onzichtbaar te maken. Na de keien was er een stalen afgesloten deur. Na wat kruipwerk stonden we in een aflopende zaal waar zich al meteen aragonietkristallen laten zien. We bezochten een 4-tal plekken in de grot waarbij op één plek men zich dient om te kleden om de zaak niet vies te maken. Deze grot is geheel gevuld met aragoniet, een eldorado voor fotografen. Je weet niet waar je kijken moet. Alles is zo wit dat het een hele uitdaging is om alles op de gevoelige plaat vast te leggen. Na een 4-tal uren stonden we weer buiten. Het begon net hard te regenen. Na ons omgekleed te hebben besloten we om nog wat te gaan drinken in Anduze. Wat een grot!

Tijdens de vakantie werd ook nog gefotografeerd in de Grotte Estevan-Barbette. Zie nog onderstaande foto’s van Galerie Jade.

 

 

stoppesjieters in de Lot

De stoppesjieters waren weer eens in de Lot.
Ja, alwéér naar de Lot! Je zou denken dat we het daar wel
gezien hebben na zoveel keer, maar nee hoor, het blijft leuk en we blijven er
ook nieuwe ontdekkingen doen. Daarbij had peter dit keer zijn analoge
onderwatercamera omgeruild voor een digitale met onderwaterhuis. We hadden
vooraf alleen nog maar getest of het geheel ook echt waterdicht was en prettig
in de hand lag, dus nu kwam het erop aan ook eens wat foto’s en misschien een
filmpje te maken.
En wat betreft de “nieuwe ontdekkingen”? We hebben 2 voor
ons nog onbekende grotten gedoken en een leuke speelplek gevonden voor wat
koordwerk, met een via ferrata erbij.
Ruim voor vertrek zag ik namelijk op Facebook op een
grotduikerspagina een bericht over de Marchepied, in de buurt van Marcilhac. Ik
kende hem nog niet dus hield hem in gedachten om eens te gaan opzoeken. Begin
november gingen we dus naar de Lot, met René, die eerst niet wilde duiken, toen
een enkel duikje in combinatie met grotten en wandelen en uiteindelijk een paar
dagen voor vertrek toch graag elke dag duiken.

Rodolphe zou ook komen met zijn
kersverse vriendin, en die zou dan graag wel eens een introductie in het
grotten willen krijgen. Genoeg te doen dus!

Maar ja, het weer begin november was niet geweldig,
weliswaar iets beter dan thuis maar de grotten bleken wel erg nat. In het begin
van de week kon op de meeste plaatsen nog gedoken worden met niet zo’n goed
zicht, maar al snel werden het aantal duikbare grotten beperkter. Als het water
er wat al te hard naar buiten stroomt, kom je er als duiker immers niet tegen die
stroom naar binnen gezwommen. Zo gingen we dus al snel denken aan die
Marchepied, want volgens Franse duikers die we ter plekke tegenkwamen, was deze
grot altijd wel te duiken. Wij hadden natuurlijk de beschrijving, topo etc.
vergeten mee te nemen maar met een Franse uitleg vonden we hem wonderwel al
heel snel. En wat een mooie ingangspoel! 

De aantrekkingskracht was enorm en we
zijn hier dus ook een paar dagen teruggekomen en hebben er een paar leuke
foto’s en filmpjes kunnen maken. 
Rodolphe kreeg er als verjaardagskadootje een
introductieduik. Hij had al eens een blauwe maandag een beginnersursus duiken
gevolgd en met René als instructeur en mijn uitrusting kon hij onderwater de
smalle ingang al eens gaan bekijken.
De introductie van Karin in het grotten vond plaats in de
Facteur, zo ongeveer de lokale sint Anne, maar dan met een korte afdaling aan
het begin. We  besloten er met z’n allen
in te gaan, dat wil zeggen 5 personen, 1 hond en een verjaardagstaart. Die
laatste hoefde al niet meer al te voorzichtig behandeld te worden omdat René
tijdens de rit naar de grot in een bocht met één hand steun zocht op de bank
naast zich…daar waar dus de taart stond. Karin lieten we van bovenaf met een
pulrich omlaag zakken, datzelfde gebeurde met Peter die Lenka vasthield. En de
introductie inclusief taart verliep verder prima en naar volle tevredenheid van
de introducée.
Een andere duikgrot die goed te doen was in deze week, was
de Landanouse. Normaal gesproken moet je er zo’n 5 meter afdalen langs een
ladder tot je het water bereikt in een grote gemetselde “bak”. De flessen
worden dan met een koordje omlaag getakeld. Nu stond het water tot een meter
onder de rand en konden we er gemakkelijk in springen.
Het zicht was redelijk, maar het werd vrij frisjes in onze
natpakken. Peter en ik geven toch nog vaak de voorkeur aan natpakken, het zit
lekker comfortabel en compact, je krijgt er geen lekkages in en je duikt zonder
extra lood. En normaal gesproken is het ook warm genoeg voor duiken in de Lot
en de Ardeche. Maar ja, als je wat dieper gaat, comprimeert je neopreen…

Igue de Cregols
Halverwege de week gingen we op zoek naar een klein grotje
voor na een duik, en zochten er eentje vlakbij Cregols. Die hebben we helaas
niet kunnen vinden maar in de zoektocht vonden we wel de Igue de Cregols, een
megagrote vrij ronde opening in het landschap. Hier was dus ooit een grote
ondergrondse ruimte waarvan het dak ingezakt is.  
René ging er oefenen met equiperen en zo kon
je er leuke traverses maken, afdalingen van zo’n 30 meter en er was ook een
via ferrata te doen. Het was voor een keer niet aan het regenen dus dit werd
een relaxed dagje in het zonnetje.
Emergence de Cregols
Dit werd een duikgrotje voor de laatste en erg regenachtige
dag. De eerste sifon bleek heel kort en smalletjes en er kwam nog steeds
redelijk wat water uitgestroomd dus bij een opstopping moest je toch wel even
een rotsblok vastgrijpen om niet langzaam maar zeker naar buiten gespuwd te
worden.
Aan het einde van de eerste sifon kwamen we boven in een
kleine ruimte met een koordje omhoog. We deden onze flessen af, een rampzalige
bezigheid in deze kleine ruimte waar je nergens goed kon staan of zitten. En vervolgens
klauterden we tussen de blokken omhoog, om in een supergrote watervoerende
galerij uit te komen. Deze hebben we even gevolgd tot de 2e sifon,
maar naar ons gehijg te oordelen was de lucht hier niet erg zuurstofrijk. We
gingen dus terug, weer dat gedoe om nu de flessen, vinnen etc. weer aan te
trekken en dan heerlijk het water in en lekker diep inademen, zo moet dus een vis
zich in het water voelen!
Er wordt trouwens vanuit gegaan dat de Igue de Gregols in
verbinding staat met deze duikgrot en er zijn al de nodige graafprojecten
geweest om die oorspronkelijke gang van vóór de verzakking weer vrij te
krijgen.
Met nog een avondwandeling in de regen, en veel vuursalamanders
op het pad, was dit het einde van een gezellige week duiken, grotten, wandelen,
aperitiefjes, wijntjes en ratafia (lokale drank),  en lekkere geitenkaasjes van de bio boerderij
die elke dag op onze route lag.

Er waren heel wat minder duikers dan in oktober, dan staat
er bijvoorbeeld bij de Ressel altijd een file van duikers uit allerlei landen
en moet je al heel vroeg op staan om ergens als eerste in te kunnen gaan. Nu
waren er alleen nog een paar kleine groepjes actief, vooral Fransen.
Maar ja, alles heeft zijn voor- en nadelen, nu hadden we wat
meer regen!

Ardeche mei 2013

ARDECHE MEI 2013
Deelnemers:
Wouter van Impelen, Alfons van Impelen, Brecht Debor, Bart
Muytjens, Carine van Horssem, Peter Goossens en Jolanda Spronck.
De ene groep moest nog terugkomen uit de Jura/Doubs, toen
wij op weg gingen naar de Ardeche. En nu de volgende groep alweer in Mallorca
vertoeft, genieten wij nog na van een lekker weekje in de Ardeche.
Het weer was goed, het huisje was perfect, en de grotten
zoals altijd super mooi.
De meesten van onze groep waren nog niet in de ardeche
geweest, dus met de Belgische grotten in gedachten…
De Brechtjes (Brecht, Alfons en Wouter dus)  hadden de grotten uitgezocht en hoewel we vol
goede moed zijn begonnen, bleek een week toch te kort om alles te doen
wat we ons hadden voorgenomen.
Qua grotten hebben we de Camélie, de Aven Noel, de doorsteek
Despeysse-st. Marcel en nog eens de st. Marcel gedaan.
De Aven Noel was goed voor een lange dagtocht van 12 uur, alle
gangen en niveaus zijn tot in detail bekeken.
De doorsteek Despeysse-st. Marcel werd een tocht van 8 uurtjes,
samen met Franse Ludovic en zijn vriendin Pascalline.
Bij de ingang kreeg Pasalline nog een spoedcursus afdalen.
Eenmaal in de grot, hebben  Ludovic en
Jolanda haar naar beneden begeleid. Met wat aansporing  (“attention ma coeur..”) en nog ergens een glijpartij
in het koord, heeft ze de doorsteek voltooid. Erg knap, voor een eerste grot!

Tussen het grotten door hebben Bart en Carien flink gewandeld
in de Vallée d’Ibie en in Avignon en omgeving.
Peter en Jolanda gingen op zoek naar de Dragonniere de Gaud,
de grot waar grotduiker Eric Establie zijn laatste duik gemaakt heeft, en de
Puit de Ronze, de gegraven puttenreeks waarmee men destijds probeerde bij een
droog stuk te komen in de hoop dat Establie hier levend en wel zou zitten.
Met nog in herinnering hoe we ruim 2 jaar geleden dagelijks
hebben meegeleefd met de beelden en berichten van de reddingsactie, de tragiek
van het uiteindelijke bericht dat Establie toch gestorven was, daarna de
pogingen om hem te bergen, was het een apart gevoel daar rond te lopen. Wat
hebben die speleo’s een werk verricht en een staaltje van solidariteit laten
zien!
Trouwens niet alleen de speleo’s, ook bijvoorbeeld de
omwonenden hebben enorm meegeholpen.
De Brechtjes gingen een stevige kayaktocht op de Ardeche
ondernemen, waarbij Brecht de sterkste kajakker bleek te zijn. Hij maakte er
een sport van om allerlei 2-persoons kajaks in zijn eentje in te halen, wat hem
ook nog regelmatig lukte ook. Geheel tegen het advies om telkens de binnenbocht
te nemen, met minder sterke stroming dus ook wat saai, zocht hij de
stroomversnellingen op. Dit leverde natuurlijk ook een keer een koud bad op.
Toen Brecht uiteindelijk als eerste aan de finish arriveerde,
bleek dat 23 minuten voor aankomst van de gebroeders van Impelen. Die fietsbenen
helpen blijkbaar met kajakken niet zoveel.
Na de kayak en wandeltocht werd op donderdagavond de
Despeysse gedesequipeerd, zodat we op vrijdagochtend allemaal met Hans nog even
via natuurlijke ingang wat moois konden gaan bekijken in de Saint Marcel. Er werd
met de dobbelsteen gegooid om te zien wie erin zouden gaan. Raar eigenlijk dat
niemand in de rij staat om die putten nog even af te dalen…Brecht en Wouter waren
uiteindelijk de uitverkorenen (of de pineut?) en dus reden we na een snelle
pasta met z’n vijven naar de grot. De anderen kletsen de tijd vol en starten
ook nog een kampvuurtje om de tijd te doden.

Voor de laatste grot volgden we Hans naar de natuurlijke
ingang van de st Marcel. Hans scheurde omlaag over het landweggetje, in zijn
“grottenautootje met crossbanden”; Peter sukkelde er wat rustiger achter aan,
en Barts bolide raakte weer eens een paar keer de bodem. Bij zijn volgende
bezoek aan de garage zal hij wel opmerkingen krijgen over de gedeukte gastank!

’s Middags werd er nog wat aan sightseeing gedaan en liepen Peter en de Brechtjes omhoog naar de ingang van de grotte Chauvet.  Jolanda, die met gesloten ramen vanwege de
opgekomen wind, lekker even in de auto bleef relaxen, hoorde op enig moment
Peter vanaf de rotswand de naam van Lenka brullen en ja hoor, daar kwam het
mormel doodleuk in haar eentje uppie aangehuppeld. Ook zij wilde blijkbaar wel effe
relaxen…
Overigens was het een weekje vol met allerlei
bijna-ongelukken, Peter heeft meerdere keren met achteruit rijden bij het
huisje zijn dode hoek opgezocht (eenmaal werd de auto van de beheerder
aangetikt) maar uiteindelijk was het Alfons die Brechts auto tegen het muurtje
parkeerde (je moet ook niet gas geven als het ding nog in zijn achteruit staat!).
Brecht was er even heel stil van, maar ja, Brecht is
natuurlijk altijd al een vrij stille, dus of dit nu kwam door de schade aan
zijn achterbumper? Later reageerde hij op de vraag of hij al bekomen was van die
schade, met “welke schade?”. De vriendschap had dus geen krassen opgelopen,
alleen de bumper van de auto.

Tja, en dan is het weer voorbij, na een paar leuke
grottochten, ontspanning tussendoor; gezellige avonden met goeie discussies
over wielrennen en Epo, de vraag of we nu wel of niet in een democratie leven,
wie heeft de macht in handen en zijn de mensen volgzaam als schapen of maken ze
keuzes (en welke?); is iets waarvan de gestelde werking niet wetenschappelijk
bewezen is ook wetenschappelijk bewezen niet te zullen werken?
Een zeer lage vleesconsumptie in een groep van 7 met 5 vegetariërs (een
ongekende ervaring);
en een laag alcoholgehalte want de meeste meegenomen drank
voor de eerste dagen ging gewoon weer mee naar huis. Hebben we het gemist?
Eigenlijk niet.
Er zijn ook nieuwe plannen gesmeed voor vervolgtochten naar
allerlei boven- en ondergrondse oorden. En natuurlijk zijn er ook wat foto’s en
filmpjes gemaakt, hoewel Peter zich stevig heeft ingehouden, misschien omdat de
flitsers niet altijd zo goed werkten…
Speciaal bedankje voor Carine, die ons ’s avonds na het
grotten regelmatig trakteerde op een heerlijke maaltijd. En dit ondanks het
feit dat het zoals gewoonlijk zelden lukte om op de afgesproken tijd terug in
het huisje te komen (soms had de pastis bij Hans daar iets mee te maken..).
Kortom, een superweek in de altijd leuke Ardeche!

p.s. de Salamandre bleek volledig omheind door een groot
hekwerk inclusief een bordje dat het voor speleo’s verboden was tijdens de
werkzaamheden. Dat vroeg natuurlijk om een nader onderzoek, geen hekwerk houdt
ons tegen! Wel helaas een beheerder die onze auto’s gespot had en nogal pissig
aan kwam lopen (“het zijn altijd Nederlanders en Belgen die het verbod aan hun
laars lappen”). Na wat gepraat, gelukkig hadden we nog geen speleospullen aan,
werd hij wat vriendelijker en heeft hij ons richting de Camélie gestuurd. De
Grand Salamandre wordt dus toeristisch…

Nog 1 week om in te schrijven voor het klimweekend !!!

Deelnemers tot heden:

Anouk Verstraaten
Angela Verstraaten
Eddy Verstraaten
Ruud Brassé
Bianca Richarz
Stephan van de Loos
Marit van de Loos
Martijn Verhoef
Bert Groenewoud
Kjeld Schouten
Danny Craneburg
Mark van Oers
Jan Theunissen
Rik Theunissen
Luc Theunissen
Ivo Theunissen
Bart Muytjens
Janneke Bruls
Gijs Geenen
Emmy Rodler
Marco Slieker
Kim Slieker
Justin Slieker
Maarten Slieker
Rodolphe Garcimore
Jasper de Haan
Simon Eijpe
Victor Eijpe
Lati Tamas
David Eskens
Zoon David Eskens
Vriend David Eskens
Stephanie Verheul
Erik Edelman
Rob Winkens

Uitnodiging Klimweekend Philippeville 8 en 9 juni 2013

Ook dit jaar wordt weer het oergezellige Speleo Limburg klimweekend georganiseerd in de groeve van Villers le Gambon nabij Philippeville (B).

PROGRAMMA

• Aankomst op zaterdag, zelf een lunchpakket meenemen.

• Klimmen in de groeve, het hele materiaaldepot van meerdere afdelingen wordt meegenomen en de koorden worden uitgehangen door de aanwezigen.

• Voor introducées worden de stellingen linksvoor in de groeve gereserveerd. Iedereen begeleidt in principe zijn eigen introducées en er blijken altijd ook anderen te zijn die het leuk vinden om in te springen.

• Voor niet-klimmers is er de mogelijkheid om op eigen gelegenheid uitgebreide boswandelingen te maken of de klimmers uitgebreid te bekijken……..

• ’s Avonds is er barbecue (zoals altijd zorgen wij voor het eten maar de drank neemt iedere deelnemer zelf mee).

• Aansluitend aan de barbecue is er een kampvuur tot in de kleine uurtjes, echter het meenemen van hout zal nu collectief moeten gebeuren. Er gaat niemand meer rijden met een aanhanger vol hout, ter plekke bomen omzagen is ook geen optie en de auto’s van de organisatie zitten al propvol. Hebben jullie nog hout liggen, neem het mee naar het klimweekend dan hebben we ter plekke genoeg voor een gezellig kampvuur.

• ook dit jaar verzorgt ons weer een DJ van licht en geluid. Dus swingen maar!!!

• Op zondag is er ontbijt (ook dat wordt door ons ingekocht) en kan er weer geklommen worden. Het desequiperen gebeurt door de aanwezigen en het is de bedoeling dat iedereen daaraan meehelpt! Het is trouwens niet de bedoeling dat mensen op zondagochtend direct beginnen met het afbreken van stellingen, er kan nog tot ongeveer 15.00 uur geklommen worden.
• Zie ook de groeve website: www.speleoviavlg.be

AANMELDING
Mail tot uiterlijk 22 mei 2012 met klimweekend@gmail.com

• Geef het aantal deelnemers en de namen door; De bbq bestaat uit biologisch vlees, vis en diverse salades, maar je kunt ook kiezen voor vegetarisch of een combinatie vis-vegetarisch. Je moet zelf even duidelijk vermelden wat je wensen zijn!

• Als je introducées meeneemt zorg dan zelf voor een Speleo Nederland dag of weekend verzekering. Neem het bewijs van verzekering mee ter controle door de organisatie. Uiteraard gaan we geen risico’s nemen met onverzekerde mensen op ons koord ! Breng zoveel mogelijk zelf klimmateriaal mee voor de introducés, we hebben eventueel een paar klimsetjes en helmen van de basiscursus ter beschikking.

• Geen inschrijving betekent in elk geval : geen eten!

• Afmelding na 26-mei of niet komen, ook met goede reden, betekent dat je toch moet betalen!

Invullen en versturen naar mail naar: klimweekend@gmail.com

Naam deelnemer:

-Lid van SN

-Geen lid

-Alleen vlees

-Alleen vis

-Combi vlees & vis

-100% vegetarisch

KOSTEN

De kosten bedragen:

– Leden Speleo Nederland € 12,50

– Niet leden € 16,00

– Kinderen t/m 12 jaar € 8,00

In de kosten zitten: huur van de groeve, barbecue, en ontbijt.

Betaling gebeurt door het geld over te maken naar D.Verbruggen rek.nr. 170581985 te Sittard onder vermelding van je naam. Het geld moet een week na de sluitingsdatum(22 mei) op de rekening staan!

Er zullen verder geen kosten verbonden zijn aan het gebruik van klimmateriaal en helmen van de afdelingen.

WAT MOET JE MIMIMAAL MEENEMEN

Tent, slaapzak, slaapmatje, water, wcpapier, mok, bord, bestek, drank, klimspullen en helm.

Voor de Via-verrata, denk aan je klettersteigset en aan de Tandem (Blauwe of Gele).

KORTE ROUTEBESCHRIJVING

Limburgers: A2 Maastricht – Luik – Namen (E42) – Dinant (E411). Afslag Philippeville (N97), vlak vóór Philippeville richting Givet (N40).

Hollanders: Vanaf Antwerpen via Brussel en Charleroi, en dan over de N5 naar Philippeville. Afslag Philippeville, de N97 (richting Dinant) volgen om het stadje heen, en dan de N40 richting Givet.

Allen: In Villers le Gambon rechtsaf richting Merlemont, over fabrieksterrein (“op de Beek” ) rijden en alsmaar rechtdoor. In bocht parkeren bij de ingang naar de groeve.

Tot op het klimweekend,

Jolanda, Ralf en Dennis

Trou des Manants

18 April: 3e vrijdag van de maand tocht.

Deze maand had Jolanda de Trou des manants aangevraagd. Deze grot staat op de Avalon lijst van Belgische klassiekers:  http://scavalon.be/avalonnl/cib_tabel.htm 
De toegang bleek eenvoudig te regelen en om 20:00 werden we opgewacht door Alphonse met de sleutel. Er bleken zich maar een klein clubje van vier personen te hebben aangemeld: Ruud, Charles, Matt en Frans. Vol goede moed openden we rond 20:30 het slot van de Manants.

Charles was de enige die de grot ooit eerder had gedaan maar dit was zeker 20 jaar geleden. In de grot waren op strategische plaatsen pijltjes geplaatst, wat het zoeken naar de juiste weg een stuk gemakkelijker maakte.  We kwamen al snel aan in een mooie zaal waar een koord uit het plafond hing. Hier maakten we eerst een uitstapje naar de S1 en S2, jammer dat dit stuk van de collecteur zo snel eindigt. We kropen er nog wat rond en na wat smalle doorgangen begonnen we ons te realiseren dat we niet echt op de gebruikelijke route zaten. 

Na dit intermezzo gingen we een stuk terug en al snel zaten we in Salle Blanche, Een mooie zaal die je zeker niet in Tilff verwacht. Niet veel later hadden we dan toch de collecteur gevonden en werd deze gevolgd tot aan de sifon.  Uiteraard werd ook de stroomopwaartse sifon bekeken.

Volgens de topo zou er en stukje voor de waterval een verbinding moeten zijn richting Salle du Smog. Deze verbinding werd gevonden en we kropen al snel door de etroiture net voor Salle du Smog.  

In Salle du Smog maakten we dankbaar gebruik van het vaste koord en kropen verder naar de volgende zaal waar we weer met een koord afdaalden tot in het stuk dat we al kende.

In de zaal met het koord uit het plafond zagen we dat er een pijltje exit naar boven gericht stond. Op de topo konden we dit niet terugvinden maar we besloten het erop te wagen en klommen de P15 uit. Niet veel later kwamen we in het ingangszaaltje en rond 0:15 stonden we weer allemaal buiten.
Uiteraard werd er nog een biertje en chocola chaud gedronken in Tilff voordat we weer terugreden naar Nederland.

De Manants is een erg gevarieerde grot die eigenlijk de beste elementen van een Belgische grot bezit, een echte aanrader dis. Het is jammer dat we niet eerder de moeite hadden genomen de sleutel aan te vragen. De grot is niet moeilijk, met een basiskennis van SRT technieken kan je hem goed doen.  De mogelijke rondgangen maken het erg leuk omdat maar een klein gedeelte van de grot twee keer gedaan hoeft te worden.

Meer informatie kan zeer binnenkort terug gelezen worden in de publicatie van Avalon:
http://scavalon.blogspot.nl/2013/04/het-boek-chawresse-veronika-is-er.html

Alphonse bedankt voor de toegang en Charles bedankt voor de foto’s!

-Frans

Chawresse – Veronika: (halve) doorsteek

15 Maart 2013: 
Deelnemers: Jolanda, Peter, Charles, Frans

Afgelopen vrijdag  was het weer de derde vrijdag van de maand en dus stond
er een grottocht op het programma. De Manants kregen we niet meer
geregeld, deze staat volgende maand op het programma dus er werd een
alternatief gezocht. Marco en Rene gingen door de sneeuw
baggeren in de hoge venen en een kleine delegatie van diehards (Jolanda,
Peter, Charles en ondertekende) gingen filmen met de nieuwe lamp in de Chawresse. Hier een kort verslagje:

 20:40: Vertrek uit Mariadorp:

 In de Veronica zit een nieuwe poort en we waren er niet helemaal
zeker van of deze nu al of niet van binnenuit open gaat. Toch maakten we
het plan om al filmende aan de doorsteek te beginnen en te kijken hoe
ver we kwamen.

21:30: Grot in:

Alles ging lekker en al snel hadden we de smaak te pakken met het
filmen. een aatal (vaak smalle) passages werden meerdere keren gedaan om het
beste filmresultaat te krijgen. Wie mooi op de film wil staan moet er iets voor over hebben :-p Zo werd ook de smalle passage aan het begin van de Réseau des Comblennois meerdere
keren doorkropen. Gelukkig heeft Avalon een tijd geleden de passage wat
groter gemaakt, waarvoor onze dank! 

Aan het einde van de Réseau des Comblennois  namen we een verkeerde afslag en
belandden we in een complex gebeuren van putten, meanders en
kruipgangen. Alles natuurlijk voorzien van flink wat modder. Het duurde
even voor we doorhadden verkeerd te zitten en toen we
de goede weg gevonden hadden was het inmiddels vanwege de
filmactiviteiten 01:00 en we stonden voor de keuze: doorgaan naar de Veronica en hopen dat de poort open gaat: (40 min), pech hebben en de
deur gaat niet open: (2.5 uur) of naar buiten via de Chawresse
(1.5 uur). Opdat we niet het risico willen lopen voor een gesloten deur
te staan en pas om 5 uur helemaal gesloopt de grot uit te komen kiezen
we voor de terugweg via de Chawresse.

 02:30: Grot uit:

Half drie stonden we weer buiten, een beetje hongerig, moe en koud maar het
was zeker een geslaagde tocht. Normaal schieten we door de grot heen
maar door de film lag het tempo een stuk lager en was het allemaal wat
relaxer. 


04:20: Aankomst thuis:

Tja wat moet je anders doen op een vrijdag avond… Ik moet wel toegeven dat ik zaterdag wel iets langer heb uitgeslapen dan normaal 🙂

Op de komende Keigel avond
zal er een uitgebreid filmverslag te zien zijn inclusief de ervaringen
met de nieuwe lamp. Een kort voorproefje is hier te zien:
Youtube

-Frans