Trou des manants
18 April: 3e vrijdag van de maand tocht.

Deze maand had Jolanda de Trou des manants aangevraagd. Deze grot staat op de Avalon lijst van Belgische klassiekers:  http://scavalon.be/avalonnl/cib_tabel.htm 
De toegang bleek eenvoudig te regelen en om 20:00 werden we opgewacht door Alphonse met de sleutel. Er bleken zich maar een klein clubje van vier personen te hebben aangemeld: Ruud, Charles, Matt en Frans.
Vol goede moed openden we rond 20:30 het slot van de Manants.

Charles was de enige die de grot ooit eerder had gedaan maar dit was zeker 20 jaar geleden. In de grot waren op strategische plaatsen pijltjes te staat wat het zoeken naar de juiste weg een stuk gemakkelijker maakte.  We kwamen al snel aan in een mooie zaal waar een koord uit het plafond hing. Hier maakten we eerst een uitstapje naar de S1 en S2, jammer dat dit stuk van de collecteur zo snel eindigt. We kropen er nog wat rond en na wat smalle doorgangen begonnen we ons te realiseren dat we niet echt op de gebruikelijke route zaten.


Na dit intermezzo gingen we een stuk terug en al snel zaten we in Salle Blanche, Een mooie zaal die je zeker niet in Tilff verwacht. Niet veel later hadden we dan toch de collecteur gevonden en werd deze gevolgd tot aan de sifon.  Uiteraard werd ook de stroomopwaartse sifon bekeken.

Na het bekijken van de topo zou ere en stukje voor de waterval een verbinding moeten zijn richting Salle du Smog. Deze verbinding werd gevonden en we kropen al snel door de etroiture net voor Salle du Smog.

In Salle du Smog maakten we dankbaar gebruik van het vaste koord en kropen verder naar de volgende zaal waar we weer met een koord afdaalden tot in het stuk dat we al kende.

In de zaal met het koord uit het plafond zagen we dat er een pijltje exit naar boven gericht stond. Op de topo konden we dit niet terugvinden maar we besloten het erop te wagen en klommen de P15 uit. Niet veel later kwamen we in het ingangszaaltje en rond 0:15 stonden we weer allemaal buiten.
Uiteraard werd er nog een biertje en chocola chaud gedronken in Tilff voordat we weer terugreden naar Nederland.

De Manants is een erg gevarieerde grot die eigenlijk de beste elementen van een Belgische grot bezit, een echte aanrader dis. Het is jammer dat we niet eerder de moeite hadden genomen de sleutel aan te vragen. De grot is niet moeilijk, met een basiskennis van SRT technieken kan je hem goed doen.  De mogelijke rondgangen maken het erg leuk omdat maar een klein gedeelte van de grot twee keer gedaan hoeft te worden.

Meer informatie kan zeer binnenkort terug gelezen worden in de publicatie van Avalon:
http://scavalon.blogspot.nl/2013/04/het-boek-chawresse-veronika-is-er.html

Alphonse bedankt voor de toegang en Charles bedankt voor de foto’s!

-Frans

Trou des Manants

18 April: 3e vrijdag van de maand tocht.

Deze maand had Jolanda de Trou des manants aangevraagd. Deze grot staat op de Avalon lijst van Belgische klassiekers:  http://scavalon.be/avalonnl/cib_tabel.htm 
De toegang bleek eenvoudig te regelen en om 20:00 werden we opgewacht door Alphonse met de sleutel. Er bleken zich maar een klein clubje van vier personen te hebben aangemeld: Ruud, Charles, Matt en Frans. Vol goede moed openden we rond 20:30 het slot van de Manants.

Charles was de enige die de grot ooit eerder had gedaan maar dit was zeker 20 jaar geleden. In de grot waren op strategische plaatsen pijltjes geplaatst, wat het zoeken naar de juiste weg een stuk gemakkelijker maakte.  We kwamen al snel aan in een mooie zaal waar een koord uit het plafond hing. Hier maakten we eerst een uitstapje naar de S1 en S2, jammer dat dit stuk van de collecteur zo snel eindigt. We kropen er nog wat rond en na wat smalle doorgangen begonnen we ons te realiseren dat we niet echt op de gebruikelijke route zaten. 

Na dit intermezzo gingen we een stuk terug en al snel zaten we in Salle Blanche, Een mooie zaal die je zeker niet in Tilff verwacht. Niet veel later hadden we dan toch de collecteur gevonden en werd deze gevolgd tot aan de sifon.  Uiteraard werd ook de stroomopwaartse sifon bekeken.

Volgens de topo zou er en stukje voor de waterval een verbinding moeten zijn richting Salle du Smog. Deze verbinding werd gevonden en we kropen al snel door de etroiture net voor Salle du Smog.  

In Salle du Smog maakten we dankbaar gebruik van het vaste koord en kropen verder naar de volgende zaal waar we weer met een koord afdaalden tot in het stuk dat we al kende.

In de zaal met het koord uit het plafond zagen we dat er een pijltje exit naar boven gericht stond. Op de topo konden we dit niet terugvinden maar we besloten het erop te wagen en klommen de P15 uit. Niet veel later kwamen we in het ingangszaaltje en rond 0:15 stonden we weer allemaal buiten.
Uiteraard werd er nog een biertje en chocola chaud gedronken in Tilff voordat we weer terugreden naar Nederland.

De Manants is een erg gevarieerde grot die eigenlijk de beste elementen van een Belgische grot bezit, een echte aanrader dis. Het is jammer dat we niet eerder de moeite hadden genomen de sleutel aan te vragen. De grot is niet moeilijk, met een basiskennis van SRT technieken kan je hem goed doen.  De mogelijke rondgangen maken het erg leuk omdat maar een klein gedeelte van de grot twee keer gedaan hoeft te worden.

Meer informatie kan zeer binnenkort terug gelezen worden in de publicatie van Avalon:
http://scavalon.blogspot.nl/2013/04/het-boek-chawresse-veronika-is-er.html

Alphonse bedankt voor de toegang en Charles bedankt voor de foto’s!

-Frans

Chawresse – Veronika: (halve) doorsteek

15 Maart 2013: 
Deelnemers: Jolanda, Peter, Charles, Frans

Afgelopen vrijdag  was het weer de derde vrijdag van de maand en dus stond
er een grottocht op het programma. De Manants kregen we niet meer
geregeld, deze staat volgende maand op het programma dus er werd een
alternatief gezocht. Marco en Rene gingen door de sneeuw
baggeren in de hoge venen en een kleine delegatie van diehards (Jolanda,
Peter, Charles en ondertekende) gingen filmen met de nieuwe lamp in de Chawresse. Hier een kort verslagje:

 20:40: Vertrek uit Mariadorp:

 In de Veronica zit een nieuwe poort en we waren er niet helemaal
zeker van of deze nu al of niet van binnenuit open gaat. Toch maakten we
het plan om al filmende aan de doorsteek te beginnen en te kijken hoe
ver we kwamen.

21:30: Grot in:

Alles ging lekker en al snel hadden we de smaak te pakken met het
filmen. een aatal (vaak smalle) passages werden meerdere keren gedaan om het
beste filmresultaat te krijgen. Wie mooi op de film wil staan moet er iets voor over hebben :-p Zo werd ook de smalle passage aan het begin van de Réseau des Comblennois meerdere
keren doorkropen. Gelukkig heeft Avalon een tijd geleden de passage wat
groter gemaakt, waarvoor onze dank! 

Aan het einde van de Réseau des Comblennois  namen we een verkeerde afslag en
belandden we in een complex gebeuren van putten, meanders en
kruipgangen. Alles natuurlijk voorzien van flink wat modder. Het duurde
even voor we doorhadden verkeerd te zitten en toen we
de goede weg gevonden hadden was het inmiddels vanwege de
filmactiviteiten 01:00 en we stonden voor de keuze: doorgaan naar de Veronica en hopen dat de poort open gaat: (40 min), pech hebben en de
deur gaat niet open: (2.5 uur) of naar buiten via de Chawresse
(1.5 uur). Opdat we niet het risico willen lopen voor een gesloten deur
te staan en pas om 5 uur helemaal gesloopt de grot uit te komen kiezen
we voor de terugweg via de Chawresse.

 02:30: Grot uit:

Half drie stonden we weer buiten, een beetje hongerig, moe en koud maar het
was zeker een geslaagde tocht. Normaal schieten we door de grot heen
maar door de film lag het tempo een stuk lager en was het allemaal wat
relaxer. 


04:20: Aankomst thuis:

Tja wat moet je anders doen op een vrijdag avond… Ik moet wel toegeven dat ik zaterdag wel iets langer heb uitgeslapen dan normaal 🙂

Op de komende Keigel avond
zal er een uitgebreid filmverslag te zien zijn inclusief de ervaringen
met de nieuwe lamp. Een kort voorproefje is hier te zien:
Youtube

-Frans

Een dagje de toerist uithangen.


Mijn goede voornemen om dit jaar iedere maand minimaal een (niet klassieke) grot te bezoeken gaat nog steeds de goede kant op. Vorige maand zaten we in de chantoir Auguste Donnay in de vallei van de Chawresse. Deze maand stond een andere grot op het programma, de Chantoir des Fagnoules. Deze grot ligt in Awagne en is nog steeds in exploratie door SC Avalon. Na wat rondmailen hadden we een nogal muli-cultureel groepje samengesteld (Frans en Teresa van de regiogoep Schavelaar, Renato uit Portugal, Marco en ik van Limburg en Jaco die eigenlijk overal een beetje bij hoort.
Om 10 uur aangekomen bij de grot en na het omkleden gingen Paul en Anette wat klusjes opknappen in de Chantoire de Buc en Bart was onze gids in de Fagnoules. Allereerst gingen we de onderingang vrijmaken van bladeren / stenen en modder van de november regens. Daarna via de boveningang de grot in. Lekker Belgisch sportief!
Bart vertelde onderweg over de exploratie en bescherming van geconcretioneerde stukken. Na een stuk te zijn gezakt kwam we bij de collecteur met een flink debiet terecht. Deze rivier volgen we eigenlijk voor het grootste gedeelte van de tijd.
Onderweg kwamen we de beroemde geëlimineerde sifons tegen, wat nu flinke waterbakken zijn met ongeveer 10cm lucht). Puur voor het vermaak werd een klein uitstapje gedaan om via een mooie traverse langs de waterval af te dalen en na wederom een ex-sifon lieten we de rivier achter ons (deze verdwijnt in Sifon8) en koersten we af op een van de mooiste stukken van de grot: de reseau Oufti-Amai Dit stuk van de grot is alles actief door infiltratiewater en heeft een totaal ander karakter, concreties, gours en oogt heel on-belgisch. Aan het einde van dit reseau was het tijd om terug te gaan. Frans en Teresa gingen op hun gemak richting de waterval, Jacc0, Marco, Renato en ik gingen samen met Bart nog een kijkje nemen in de verbinding met de Chantoir de Buc. Daar kwamen we ook Paul en Anette tegen.
Er werd ons aangeboden om de grot te verlaten via de Buc en van die kans maakten Renato en ik graag gebruik. Omstreeks 16.00 stonden we weer buiten en had ik de langste traverse (zonder duiken) in België gedaan. 🙂
De Fagnoules een heel afwisselende grot, sportief, nat, mooi, modder enz. En heeft niet te vergeten een heel respectabele lengte van 2300+ meter. Uiteraard lonkte het café en de Rochefort naar ons en hebben we daar nog gezellig nagepraat. Avalon bedankt voor de rondleiding in deze fantastisch grot en de 200+ dagen werk die jullie eraan besteed hebben!

Nieuwjaarsgrot 2011

Allereerst natuurlijk de beste wensen 🙂 Het plan van Marco en mij was om in de Chawresse wat te gaan neuzen in gedeeltes waar we eigenlijk nooit komen bij een bezoek aan het klassieke gedeelte, de rondgang of de doorsteek. Toen we ter plaatse kwamen (gelukkig was de sneeuw ver genoegd gedooid om met de auto tot aan de parkeerplaats te komen) zei Marco dat er hij in de zomer een verdwijnpunt had gezien waar een beekje inliep. Ik stelde voor om voordat we ons pak aantrokken eens een kijkje ter plaatse te nemen. Na een korte wandeling langs de veronica, de manants en de trou des nutons kwamen we aan bij het verdwijnpunt. Er stroomde inderdaad een beekje en het was groter dan ik dacht. Omdat het toch wel op een grot leek stelde ik voor om het plan te wijzigen en deze onbekende chantoir te verkennen ipv de chawresse. Een half uur later stonden we weer ter plaatse en begonnen we het water te volgen omlaag tussen de blokken. Na wat smallere passages werd het allemaal wat breder en leek de grot als twee druppels water op de Chawresse, even later stonden we in een vrij ruim zaaltje.
Het vervolg was het water volgen tot we bij een horizontale kruipgang kwamen. Daar een flink stuk ingekropen waar Marco op een gegeven moment een hoger gelegen stuk ging verkennen en ik nog een eind doorkroop. Nadat ik het hele stuk achteruit was terug gekropen en het gedeelte van Marco met wat druipsteen had gezien begonnen we aan de terugweg. Alle tocht leek van beneden te komen, het water volgend maar helaas vonden we geen mogelijkheid om dieper te gaan. Ongeveer anderhalf uur na vertrek stonden we weer buiten.
Weer een vraagteken minder of het wel een grot zou zijn maar een vraagteken erbij wat er nog achter zit en welke grot dit is. Als iemand een idee heeft welke grot dit is geweest of er misschien een topo van heeft dan hoor ik het graag!

Modderbaggeren in “den Bretaye”

Een zondag ochtend na een lange droge periode met een zeer laagstaande Aisne. De ideale omstandigheden voor een tocht naar natste en misschien wel spannendste grot van België, het Systeem van Bretaye. Helaas was het een beetje aan het motregenen dus het was even spannend of we het erop gaan wagen, we willen immers geen Crue als we binnen zitten. Maar de voorspellingen waren gunstig en in de middag zou het opklaren. In ieder geval geen onweer.

Op 11.00 gingen we langs bij de eigenaar met het benodigde papierwerk. Een heel vriendelijke man die ook nog eens erg goed Nederlands praat. Ook hij zegt dat we ons over het weer niet zo’n zorgen hoeven te maken.

Voor een complete beschrijving van de grot kan je beter even op de Avalon website kijken, of nog beter het boek over de Bretaye doorlezen.
Helaas zijn de laatste jaren enkele verdwijnpunten afgesloten waardoor er een stuk minder water stroomt dan vroeger. Helaas is de grot wel veel modderiger hierdoor.

Eenmaal in de grot valt me meteen een grote berg aarde op, het werk van dassen. Voor de rest is het erg modderig en in een lange lage gang moeten we ons tussen de modder en het dak doorduwen., 3 jaar geleden ging dit een stuk gemakkelijker. Eenmaal bij het water aangekomen blijkt al snel dat het water erg laag staat maar de “Harakiri” wel erg modderig is, we worstelen ons door de pap heen en nog wat kruipwerk later worden we beloond met de grote Galerie Avalon 1. de passage “president” en “siphon de la jonction” vormen met deze waterstand geen enkel probleem, lucht genoeg dus dat gaat wel lekker snel. Galerie Avalon 2 & 3 zijn ook erg indrukwekkend en staan in schil contrast met het begin van de grot.
Na deze grote galarijen is het toch weer kruipen geblazen en via een netwerk van mooie (la line droite) en minder mooie diaclasen staan we weer buiten. Over de doorsteek hebben we 3 uur gedaan. De hoeveelheid modder in vooral het eerste gedeelte van de grot kostte ons nogal wat tijd.

Buitengekomen (zonder regen) eerst even wat gewassen en naar de rivierkreeften gekeken en daarna omkleden. Nog even bij de eigenaar langs om te zeggen dat we weer buiten waren en terug naar Nederland.

Hoewel in de grot minder stappen vond dan 3 jaar geleden (lage waterstand) was het toch een geslaagde tocht. Niemand had problemen met de vernauwingen. Uiteraard wil ik Avalon bedanken voor de toegang en uiteraard het exploreren van deze grot. Ik vond 1 tonnetje al vervelend. Laat staan meer dan 100 tochten beladen met boormachines….
Deelnemers:MarcoJacoMartijnErikFrans

Webste AvalonBlog Avalon

Trou de la Loutre 5 Juli 2009

Om ook maar eens wat te schijven op het speleo limburg blog heb ik een stukje proberen te schrijven over een wat minder bekende maar erg leuke grot.

Na een lange zonnige periode besloten Marco, Jaco en ik om eens een kijkje te nemen in de Trou de la Loutre (Chaleux). De Loutre is het einde van het ondergrondse traject van de Lesse waar onder andere de Galerie des Sources en de Trou Que Fume deel van uitmaken

De auto werd geparkeerd onder de brug bij de GDS en gehuld in neopreen lieten wij ons de lesse afzakken, de Loutre ligt ongeveer 100 meter na de 2e spoorbrug aan de linker oever. de grot begint met een kruipgang tot je in het water ligt. Even later een (lage) doorgang. Bij een hoge stand van de Lesse staat het water hier tot aan het plafond. Na deze doorgang wordt het allemaal breder en zijn we zowaar aan het zwemmen door de rivier. Een stukje verderop stuiten we op een voûte-mouillantes in bretaye stijl alleen een stuk korter (50 cm) met een beetje geduld lukt het om de mond boven water te houden. Onder water is gelukkig plaats genoeg. Achter deze vernauwing wordt de spleet waar we inzitten ook een stuk smaller en wringen wij ons verder tot we bij een omhooglopende pijp komen. Hierna een moddergangtje en dan dalen we weer naar het niveau van de rivier. Van rechtdoor komt ons een riviertje tegemoet om zich bij de hoofdrivier te voegen. dit deel is te volgen maar wij zijn hier niet tot het einde geweest omdat we in kniehoge modder kwamen en we niet te lang in de grot wilden blijven. De hoofdrivier volgende kwamen we na een aantal mooie gangen tussen de blokken terecht. Waar we na wat zoeken nog een aantal vervolgen bezochten. We kwamen zowaar wat witte concreties tegen in deze ultra modderige grot. We zaten nu zo’n 2 uur in de grot en wilden graag op tijd buiten zijn wegens de voorspelde regen. Eenmaal buiten bleek er een file van kano’s te zijn. Op de terugweg toch maar via de straat gelopen en lekker in het zonnetje ongekleed en een biertje gedronken.
Later op de terugweg barstte het onweer los en was de snelweg bij Namen voorzien van 2cm water op het wegdek. Gelukkig zaten we niet meer in de Loutre anders hadden we er nog wat meer dagen ingezeten

Helaas hadden wij geen fototoestel bij ons maar met een beetje zoeken op internet zijn er wel wat foto’s van de grot te vinden:
http://speleodinant.blogspot.com/2008/07/trou-de-la-loutre.html
http://www.clubesb.be/images/flash9/f9.htm

De stand van de lesse is trouwens mooi te zien op deze website:

http://voies-hydrauliques.wallonie.be/opencms/opencms/fr/hydro/Actuelle/crue/cruetableau.do?id=25

Bij ons bezoek was het debiet in Houyet 5m3 per sec. en de hoogte bij Gendron 0,4m